در روزگاری که تصاویر دیجیتال و واقعیتهای مجازی همهجا را فتح کردهاند، تئاتر تنها هنری است که اصالتِ حضور زنده را حفظ کرده است. منتقدان نشریه تخصصی استیج معتقدند هیچ عینک واقعیت مجازی یا سینمای پیشرفتهای نمیتواند جایگزین انرژی زنده صحنه نمایش شود. در تئاتر، مخاطب و بازیگر در یک زمان و مکان مشترک و واقعی نفس میکشند و اتمسفری یگانه و تکرارناپذیر را خلق میکنند. این حضور فیزیکی بیواسطه، نوعی ارتباط ارگانیک و لرزش حسی ایجاد میکند که در هیچ مدیوم ضبطشده یا دیجیتالی بازسازی نخواهد شد. تئاتر هنر رویارویی عریان انسان با انسان است در یک لحظه تاریخی مشترک.
دیدگاهها